Twintig jaar na zijn eerste grensverleggende langspeeldocumentaire ‘Roger & Me’ waagt Michael Moore zich opnieuw aan een analyse van De Amerikaanse Droom, dit keer met een kritische blik op het hele kapitalistische systeem. Hij beperkt zich hierbij niet tot General Motors en de economische gevolgen op zijn geboortestad Flint in Michigan maar focust zich op de rampzalige invloed die de heerschappij van de grote bedrijven en de onstilbare honger naar winst heeft op het dagelijks leven van de gewone Amerikaan en andere burgers ter wereld. Met zowel humor als woede onderzoekt Michael Moore in ‘Capitalism: a love story’ de taboe-vraag: wat is de prijs die Amerika betaalt voor zijn liefde voor het kapitalisme? In een typische, alles behalve subtiele Michael Moore-filmtaal die voor iedereen toegankelijk is – snelle interviews, schokkende voorbeelden gecombineerd met een flinke dosis ironie en humor – analyseert hij de gehele complexiteit van de financiële wereldcrisis. Zelfs extreme overdrijvingen gaat hij niet uit de weg: het kapitalisme als zonde en de figuur van Jezus als kapitalist portretteren om de kern van het kapitalisch systeem te ontleden, zal niet iedereen zomaar slikken. Ook de multinationals moeten het ontgelden, evenals corrupte rechters, politici en de hebzucht van zakenlui die de gewone burger een hoge prijs voor hun wanpraktijken laten betalen. De burgers mogen niet langer blind geloven in het internationale monetaire systeem, maar ze moeten eisen dat de politici hun focus meer richten op belangrijke binnenlandse kwesties. ‘Capitalism: a love story’ is zowel een culminatie van zijn vorige werken als een blik op hoe een meer hoopvolle toekomst eruit zou kunnen zien. Het is Michael Moore’s ultieme zoektocht naar het antwoord op de vraag die hij gedurende zijn gehele carrière als filmmaker zich blijft vragen: wie zijn wij en waarom gedragen we ons op deze manier? De film verzamelt op zodanige manier alle standpunten en controversies van Michael Moore dat het wel eens zijn allerlaatste documentaire zou kunnen zijn. De provocerende Moore heeft alles gezegd en duidelijk gemaakt maar is het beu om als het geweten van Amerika beschouwd te worden. De zet is nu aan de wakkergeschudde kijker om acties te gaan ondernemen. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen ziet Moore zijn extreme provocaties niet als puur amusement en niet uitsluitend als zijn cinematografische verantwoordelijkheid. Op dit vlak lijkt de film wel een ultimatum aan zijn kijkerspubliek te zijn om ook na het zien van de film een collectieve responsabliteit op te nemen. Daphne - Comac-UA'pen